En nu?

Ik weet niet waar het precies aan ligt. Ooit, toen mijn kinderen klein waren, verbande ik het nieuws uit mijn huis en verder. Ik wilde het niet weten. Het motto was: ‘Het is al lastig genoeg om het in je eigen gezin een beetje gezond en gezellig te houden en als iederéén zich daar wat meer mee bezig zou houden, kwam het wel goed met de wereld.’

Dat was natuurlijk een beetje naïef. En consequent was ik ook al niet; ik nam mijn kinderen intussen wel mee naar ‘Bowling for Columbine’. Superheftige docu, achteraf. Mijn jongste was officieel nog net iets te jong voor die film, het scheelde een maand als ik me goed herinner. Ik overreedde de dame bij de kassa hem toch binnen te laten. Ik dacht dat het goed was om ze politiek bewust te maken. Inmiddels denk ik daar anders over: ook dat was naïef. En schadelijk ook nog, wellicht.

Inmiddels denk ik dat het beter is om kinderen zo lang mogelijk verstoken te laten van alle ellende die grote mensen op de wereld veroorzaken. Laat ze dromen, laat ze in de waan dat het leven mooi is en laat ze ervaren dat er een andere wereld bestaat dan de wereld die via nieuwskanalen en social media onze huiskamers ingesmeten wordt. Laat kinderen in godsnaam naïef blijven over de wereld. En eerst en vooral: zorg er -voorzover dat binnen je vermogn ligt- voor dat kinderen zich veilig voelen.

Eigenlijk is dat het eerste en enige. Als een kind zich veilig kan voelen terwijl het opgroeit, leert dat het er mag zijn zoals het is, zij het met inachtneming van fatsoensnormen en de wet.. Dan kan het de grote boze kant van de buitenwereld wel aan als die vroeg of laat onherroepelijk toch op de stoep staat.

Ik zou heel veel dingen anders doen, als ik het opvoeden van mijn kinderen over mocht doen. Bijna al die dingen hebben te maken met fouten die ik gemaakt heb in het bieden van een veilige omgeving. Meestal heb ik de fout gemaakt hen meer te laten zien dan ik achteraf verstandig vind.

Ik zie de ouders van tegenwoordig op andere manieren ook die fout maken, zo was ik eens met kromme tenen getuige van een ‘goed gesprek’ met een driejarige die zich enorm aan het misdragen was. En een gesprek tussen een ouder en een negenjarige, over een gemaakte afspraak (waar de negenjarige onderuit wilde). In beide gevallen denk ik dat het beter geweest was als de ouder zich als ouder had gedragen, niet als gelijkwaardige semi-therapeut.

Soms moeten kinderen gewoon luisteren. Omdat papa of mama dat zegt punt.

Maar die kinderen moeten dan wel het gevoel hebben dat de grote mensen heus wel weten wat goed en slecht (voor ze) is. Niet alleen voor de kinderen, ook voor zichzelf.

Ik begin maar weer eens bij mezelf, na al die jaren. Ik ga alle mensen die Facebook gebruiken om me te vertellen hoe slecht het er met de wereld voorstaat, van mijn tijdlijn verwijderen. Ik weet dat allemaal wel. Maar niemand is er bij gebaat als ik wanhopig in een hoekje van mijn tuin zit te simmen over alle ellende die ons boven het hoofd hangt..


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *