Censuur onder de gordel.

Ooit was er Skype. Geert Wilders begon net aan zijn politieke carrière en een aantal mensen maakte zich daar zorgen over. Er werd een pagina aangemaakt, bedoeld om moslims en niet-moslims met elkaar in gesprek te laten gaan. In no time hadden we 24/7 moderators nodig om de vuiligheid op te ruimen die moslimbange mensen over de pagina uitkotsten. We waren al snel een ervaring rijker en een illusie armer.

Destijds had ik een pseudoniem. Kennelijk klonk die naam alsof ik een man was, al was dat niet de opzet. Ik had ook een account onder mijn dagelijkse naam. De twee accounts gebruikte ik zoals het uitkwam, zowel als moderator als voor reacties, zonder daar in eerste instantie bij stil te staan. Ik dacht niet dat het ertoe deed welke naam ik gebruikte. Tot ik merkte dat er op mij persoonlijk heel anders gereageerd werd dan wanneer ik onder mijn pseudoniem mijn mond opendeed.

Ik ben het bewust gaan uitproberen. Als ik twee keer exact hetzelfde zei, gebeurde er iets heel wonderlijks. Als Hanneke van Dongen kreeg ik van mannen reacties ergens in het scala ‘zure ouwe kut’ en ‘daar moet jij je hoofdje toch niet over breken’ tot aan behoorlijk dreigende opmerkingen.
Maar als men dacht een man voor zich te hebben, kreeg ik op precies dezelfde boodschap reacties met de strekking: ‘Kijk, daar hebben we wat aan!’ en werd er serieus op mijn comments ingegaan. Ik kon dus als man verder komen dan als vrouw om de doodeenvoudige reden dat me niet binnen twee zinnen het zwijgen opgelegd werd. Dit waren geen incidenten: het gebeurde stelselmatig. Als vrouw moet je kennelijk niet te scherp willen zijn, dan gaat de botte bijl erin.

Soms overweeg ik een nieuw mannelijk alter ego te bedenken, zodat ik weer zonder (zelf)censuur kan schrijven. Maar dat vind ik laf. En het is niet eerlijk naar al die vrouwen die wèl gewoon doorgaan en de bagger verdragen.
Bovendien is het natuurlijk van de zotte om jezelf zo makkelijk de mond te laten snoeren.

Wie geen vrouw is en zich afvraagt of het echt zo erg is, lees dit artikel. Het is echt zo erg.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *