Proazie

Po√ęzie dus, hm?

Maar weet je lieverd wat het is
die woorden komen wel, in drommen
en bosjes zelfs maar niet
heel keurig als zinnen zoals het hoort

je weet wel

van die mooie regels die kabbelen, kolken,
draaien en dansen zelfs als ze dieptreurig zijn
van die zingende zinnen
die kloppen alsof ze niet beter weten
nooit anders gedaan hebben
dan daar te staan en nergens anders te horen

zo braaf zijn mijn woorden niet
tussen mijn oren bouwen ze een roetsjbaan
in mijn achterhoofd een luchtkasteel
ze glijden gierend langs mijn ruggengraat
gebruiken mijn hart als luchtkussen

dikke pret

en als ik ze dan eens een keer heel even
een beetje in het gelid heb, handjes braaf op schoot
zitten ze stiekem door mijn ogen naar buiten te kijken
drie keer raden wat er gebeurt als ze jou dan zien

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *