TEFAF en Baudet

Vandaag ging ik daar de TEFAF (als je daar een kaartje voor krijgt sla je dat niet af.. toch?), terwijl langzaam duidelijk werd dat de nieuwste politieke ultrarechtse golf aan land is gekomen. Zetelwinst in alle contreien, marketingtechnisch knap voor elkaar gebokst door een slimme mix van pikken bij vooral VVD, PVV en SP, een hoog Instagram-gehalte en de uitstraling van de ideale schoonzoon. Als je tenminste vooral wil dat je kind ‘omhoog’ trouwt, qua geld en dus status. Het zal de gemiddelde burger worst wezen, die stemt vooral vanuit een terechte frustratie. De gemiddelde burger werkt elk jaar geen spat minder, maar kan daar allang niet meer fatsoenlijk van rondkomen, vergeleken met een jaar of twintig geleden.

Aan de jaren dertig van de vorige eeuw denkt bijna niemand met het stempotlood in de hand. En ergens geloof ik ook niet dat Baudet werkelijk meent wat hij zegt. Het probleem is dat hij wel degelijk weet hoe het in de jaren dertig van de vorige eeuw werkte en dat hij handig gebruik maakt van die wetenschap en de opnieuw ondergeschoffelde positie van de ‘gewone man’, wat dat ook mag zijn. Ik geloof ook niet dat heel veel mensen wérkelijk willen dat vluchtelingen ergens tussen levensgevaarlijk en ergens veilig, aan hun lot overgelaten worden. Zie de reacties destijds op de foto’s van de aangespoelde peuter. Maar toch. Mensen die in het dagelijks gebruik écht niet willen dat er zoveel ellende is, stemmen zonder blikken of blozen op de PvD. Want zo’n vaart zal het toch niet lopen.
Misschien zal het met de partij van Baudet inderdaad zo’n vaart niet lopen, met de PVV en LPF viel het uiteindelijk ook wel mee. Dat wil zeggen: beide partijen kregen het uiteindelijk toch niet voor het zeggen.

Maar intussen is er wel iets veel ergers aan de hand. De mensen die wél handenwrijvend gnuiven en bij de foto van de peuter denken: ‘Zo, dat is weer een profiteur minder.’.. Die hebben sinds Wilders steeds meer ruimte gekregen. Ooit bleven dit soort lui ondergronds, nu staan ze pontificaal bij demonstraties Heil te roepen, de rechterarm fier vooruitgestoken. Baudet haakt er handig op in en geeft kunstenaars, journalisten en architecten de schuld van de onvrede. Zegt en passant nog even terug te willen naar een wit Europa. We staan erbij, we luisteren ernaar en schenken nog eens een kopje koffie in. Praten over die nieuwe buurvrouw: ‘Ja een moslima, maar zo’n lief mens, echt waar!’ en dat gezin uit Syrië: ‘Nou, wat dié meegemaakt hebben, verschrikkelijk! Petje af voor hoe hard ze nu werken, wist je dat ze allebei een heel goede baan hadden in Syrië? En nu schoonmaken hè, allebei. En nooit klagen! Ik heb daar echt bewondering voor. Wil je nog een koekje?’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *