Jammer

Mijn meneer wil niet dat ik over hem of ons schrijf. Of liever: hij wil niet dat ik daar iets over publiceer. Dat is jammer.
Ik kan nu niet vertellen over de manier waarop hij zijn veters strikt en hoe dat mij ontroert.
En zo nog het een een ander.
Zoals toen we naar het stadhuis gingen en hoe dat daar hilarisch anders liep dan verwacht en hoe iedereen daarop reageerde. Dat we daar nu nog lol om hebben. En niet precies weten of we nu wel of niet getrouwd zijn.
Dat ik daarom ‘mijn meneer’ zeg, omdat mijn man en mijn partner allebei een beetje raar voelen.
Ook omdat een vriendin dat zei, helemaal in het begin, toen ik een foto van hem liet zien.
‘Kijk, dit is ‘m nou.’
‘Oh.. Dat is een echte meneer!’
Ik vraag me nu al een paar jaar af of dat positief bedoeld was of zoiets als in een kinderwagen kijken, een verschrikkelijk lelijke baby zien en dan na even slikken zeggen: ‘Achos, wat lacht die lief!’

En nu kan ik nooit meer ‘Wat lacht die lief!’ zeggen als ik in een kinderwagen kijk. Ook al lacht die echt liever dan lief: elke ouder zal mij er dan van verdenken dat ik het larfje lelijk vind. Misschien moet ik voortaan hoopvol zeggen: ‘Lelijk in de luiers, mooi in de sluiers!’
Maar dat kan dan weer alleen maar bij meisjesbabies en dat mag tegenwoordig natuurlijk helemaal niet meer, om verschillende redenen.

Beter niet meer in kinderwagens kijken. Zwaaien vanaf een veilig afstandje: ‘Hoe gaat het met de uk?’
‘Prima, alleen het slapen wil nog niet zo!’
‘Ah ja.. dat is pittig, sterkte!’
*zwaai*

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *