Museumnacht Maastricht 2019

Museumnacht Maastricht (foto: Hanneke van Dongen)

door Hanneke van Dongen

Dertien culturele instellingen, ruim 150 performances en maar vijf uur de tijd. Wie álles wil zien heeft vijfentwintig minuten per instelling, verplaatsingstijd tussen de verschillende locaties niet meegeteld. Het is dus zaak een keuze te maken uit het overrompelende aanbod: gelukkig biedt de website een helder overzicht.

We starten bij Museum aan het Vrijthof. Hier is momenteel Het Meisje, De Jurk en De Parel te zien, een tentoonstelling over haute couture en sieraden. Speciaal voor Museumnacht zijn couturier Ronald Kolk en goudsmid Margareth Stalman aanwezig om tekst en uitleg te geven over hun werk. In het café is vanaf 21:00 een ‘fashion disco’, waar je zelf de show kunt stelen in je feest-outfit.

Tegen die tijd zijn we al in Marres, in de Capucijnenstraat. Marres is een presentatie-instelling voor hedendaagse kunst en cultuur, waar tot augustus de tentoonstelling The Floor Is Lava te beleven is. Deze tentoonstelling leent zich door het theatrale karakter uitstekend voor performances. Luka Kluskens, Noa van der Vorst, Lore Mechelaere en Woody Richardson Lauren lopen door de installaties en brengen zo, samen met het aanwezige publiek, het werk tot leven.

Beneden is tegelijkertijd de presentatie van Eye-I, het resultaat van één van de jongerenprojecten die Marres regelmatig organiseert. Eye-I is een online platform, voor en door jongeren die zichzelf laten zien vanuit het idee dat de ogen de spiegel van de ziel zijn. We zien een scherm vol ogen, elk oog kan aangeklikt worden. Achter alle ogen schuilt een persoonlijk verhaal, een tekening, muziek of een foto: samen geven de ogen en wat erachter schuilt een even open als intiem inkijkje in de levens en persoonlijkheden van de jongeren, die uit alle windstreken komen.
Bij het naar buiten lopen genieten we nog even van de griezelig grappige film I Love You, Baby Bear van Michiel Ubels & Mike Moonen.

Met nog minstens drie locaties te gaan, springen we snel op een van de hop on-hop off bussen die de hele avond beschikbaar zijn om snel van locatie te wisselen. Op naar het Bonnefantenmuseum en VIA ZUID & Toneelgroep Maastricht, aan de andere kant van de Maas.

Museumnacht Maastricht (foto: Hanneke van Dongen)

De rit is al een beleving op zich: de bus van Kaleidoscoop en Kumulus is een klein muziekcentrum geworden. Een driemansformatie speelt verzoekjes en aan alle stelen hangen sambaballen of tamboerijnen; de stemming zit er zo goed in dat sommigen bijna vergeten op tijd uit te stappen.

In het Bonnefantenmuseum is naast de huidige tentoonstellingen flink uitgepakt binnen het thema Lost In Space. Er zijn speciale ‘Space Tours’, georganiseerd door de jongeren van Young Office. Je kunt de toren van Aldo Rossi beklimmen om met nachtverrekijkers en telescopen de skyline van Maastricht te bekijken, een foto van jezelf laten maken met een ruimte-achtergrond, even tot rust komen in de cupola bij muziek van Thanos Fotiadis en space tracks door Stanley Donwood en nog veel meer. Het Bonnefantenmuseum alleen is al goed voor een avondvullend programma, maar we moeten door. Terug naar beneden hoeft niet lopend: wie de wenteltrap getrotseerd heeft kan relaxed via een tijdelijke glijbaan de hoofdtrappen af. Gierend van het lachen komt de ene na de andere volwassene naar beneden glijden, op naar de volgende ervaring.

Museumnacht Maastricht (foto: Hanneke van Dongen)

Een paar minuten lopen verder, vinden we VIA ZUID & Toneelgroep Maastricht. Hier worden de hele avond doorlopend roulerende voorstellingen gegeven, waarvan je tevoren niet weet wie of wat je te horen en zien krijgt. De performances zijn ontstaan vanuit een vijf weken durende samenwerking tussen mensen uit verschillende disciplines. Als je eenmaal binnen bent mag je zo lang blijven zitten als je maar wil, zodat je alle optredens kunt zien. Wij hebben helaas maar tijd voor één rondje, waarin een wel heel bijzonder voorgedragen weerbericht wordt afgewisseld met een choreografie van twee personen. Eén van de twee dansers is overduidelijk zwanger, wat op een natuurlijke manier is verwerkt in de uitvoering.

Museumnacht Maastricht (foto: Hanneke van Dongen)

We hebben even moeten wachten tot we binnen konden, tijdens de voorstellingen van telkens een kwartier, zijn de deuren uiteraard dicht. Dit is geen straf vanwege de uitzonderlijk vriendelijke dame bij de deur: met engelengeduld vertelt zij elke bezoeker opnieuw wat er te zien is en hoelang er nog gewacht moet worden.

We komen nu echt een beetje in tijdnood en gaan snel terug naar de bus om weer naar de overkant te rijden: op naar de Jan van Eyck Academie/B32. Op de website staat onder anderen ‘Joy Riding’, een talkshow “waarin een breed scala aan gasten aan tafel schuift en hun Joyride ervaringen van de laatste zes maanden delen in muziek, woord en beeld.”

Er wordt geen melding gemaakt van Matthijs Wognum, die sinds de documentaire die Tim Bary afgelopen jaar over hem maakte een overvolle agenda heeft, met optredens op de meest uiteenlopende plekken. Geen wonder: Matthijs speelt vanuit zijn tenen klassieke muziek en doet dat in zijn dagelijkse kloffie. Aussies, gympen, een dikke ketting en tattoos. De combinatie van zijn spel en zijn uiterlijk en gabber-achtergrond doorbreekt vele stramienen en past daarmee uitstekend in de tijdgeest waarin het ene na het andere hokje gesloopt wordt. Maar laat dat verhaal gerust achtewege: Matthijs Wognum speelt fantastisch. Misschien júist door de ongebruikelijke achtergrondmix die ongepolijste randjes in zijn muziek laat, waardoor deze meer ziel heeft dan een vlekkeloos gespeeld stuk van ‘een keurige jongen’.

Na afloop van zijn optreden, vertelt Matthijs honderduit over zijn werk. Al snel blijkt hij een theoretische kennis van klassieke muziek te hebben waar het de doorsnee toehoorder van duizelt. Zijn drive om muziek, zowel klassiek als gabber, tot op de laatste noot volledig te kraken en vervolgens te combineren, is indrukwekkend. Over zijn plotse bekendheid is hij nuchter: “Ik weet niet of dit doorzet, maar er gaan nu wel deuren voor me open die anders gesloten zouden blijven.” In alles wat hij vertelt, klinkt zijn enorme ambitie om muzikaal gezien twee ogenschijnlijk onverenigbare werelden, tot een nieuwe muzikale taal te smeden. Vanavond speelt Matthijs een eigen compositie, hij schreef deze naar aanleiding van twee overleden dierbaren. Iedereen slikt als hij zodanig opgaat in het stuk, dat tijdens het spelen de tranen over zijn wangen rollen.

Een dergelijke bevlogenheid en ambitie, gecombineerd met talent en intellect, zie je niet vaak. Daar gaan we hopelijk nog veel meer van horen: Matthijs Wognum is nog lang niet klaar met zijn eigen ontwikkeling.

We sluiten af met een laatste snelle blik in Boekhandel Dominicanen. Een prachtige kerk, volgestouwd met boeken: daartussen performances. Princess Bangura sluit juist haar felle betoog in het kader van ‘Dress To Protest’ af. Er kan ook niets meer bij: we gaan zoetjesaan naar de afterparty om alle indrukken al dansend te laten bezinken.

Museumnacht Maastricht (foto: Hanneke van Dongen)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *