Wim Brands 1969-2016

Gelukkig is het lente
zegt ze en komt de zomer
er weer aan ze lacht
haar glanzende krullen
als in die reclame
waarin de zon wreed schijnt
zodat hij niet vergeet
van de regen in zijn kop
kom hoe heet die shampoo
Een depressie past beter
bij winter dan bij kuikens,
versgemaaid gras, haren
die dansen in de zon
och hoe gaat die reclame
ook alweer denkt hij terwijl
zij zegt dat het lente is
gelukkig maar want
nu zal het over gaan
bedoelt ze eigenlijk en
hij denkt aan de volgende
winter en weet dit gaat
niet meer over, niet vanzelf

Hanneke van Dongen.
8 april 2016, naar aanleiding van de zelfdoding van Wim Brands

Leefdrift

Het literair magazine ‘Ochtendlicht’ waar mijn korte verhaal in werd gepubliceerd, is nog online te verkrijgen via de webshop van Huis voor de Kunsten Limburg (doorscrollen naar Ochtendlicht, nr. 6).
Binnenkort volgt vanuit de Jan van Eyck, fraai vormgegeven als los verhaal.
Intussen schrijf ik uiteraard verder aan nieuwe korte verhalen. Zodra ik genoeg heb voor een boek vol, zal ‘Leefdrift’ ook daar weer in gedrukt worden.
Voor wie het verhaal nog niet las: ik plaats het hier in PDF, als sneak preview van de verhalenbundel in wording.
En voor degenen die graag via Facebook op de hoogte blijven: ik heb een aparte pagina aangemaakt uitsluitend voor (updates over) het schrijven.

Klik op de link voor het verhaal: Leefdrift

Klik op de link voor mijn facebookpagina.

Inhaalslag: artikelen voor ZwartGoud oktober 2015- januari 2016

Ai… Even wat bijspijkeren hier. Erg veel aan het schrijven geweest en daarbij mijn eigen website een beetje vergeten…

Deze keer nog links, in het vervolg zet ik de artikelen die ik voor ZwartGoud schrijf direct hier online.

Artikel over blockbuster CERAMIX in Bonnefantenmuseum.

Relativity of matter: Levi van Veluw in Marres.

Exclusief interview met Lex ter Braak, directeur van de Jan van Eyck Academie.

ZwartGoud was erbij: dEUS in de Lambertuskerk. Tekst Harry Prenger, foto’s door mij.

Last but not least: de expositie van  Alain Laboile in Centre Ceramique.

Adam en Eva *UNCENSORED*

Ongeveer 6000 jaar geleden, in het paradijs.

Adam en Eva liggen te zonnebaden.

Eva verveelt zich te pletter. ‘Wat zullen we vandaag gaan doen, Adam?’, vraagt ze aan de perfect gebouwde, naakte jongeman naast zich. Adam aait loom de leeuw die net bij hem is komen zitten en haalt met een lieve glimlach zijn schouders op. Wat zouden ze moeten doen? Ze hoeven toch niks te doen?
Er valt een sinaasappel op de grond. Eva pelt en peuzelt. Sap druipt tussen haar blote borsten. Adam klopt op de manen van de leeuw, staat op en rekt zich uit. Tevreden kijkt hij rond in het mooie, overvloedige, lieflijke paradijs.

Bam. Eva heeft er genoeg van. Zomaar ineens. Dat zuurstokroze vredige lalaland komt haar de fraaie neus uit. Nee, ze hoeven inderdaad niks te doen. Alleen maar genieten van het eeuwige leven in het paradijs. Waar nooit een wanklank is. Waar alles wat ze zich maar kunnen wensen altijd, elke dag, in overvloed voor het oprapen ligt.
Waar ze, kortom, in feite, niks te zoeken heeft.

‘Ik vertrek.’ zegt Eva. ‘Ik ben het strontzat hier en fok dat: ik ga een appel van die boom daar plukken want die God van jou kan me m’n rug op. Ik denk dat Lilith gelijk had toen ze zei dat er weinig eer te behalen viel aan goed zonder kwaad te kennen. Ga je mee?’

Adam -behoorlijk geschrokken- twijfelt even: hij vindt het allemaal wel best hier, eigenlijk.
Maar hij was behoorlijk van slag geweest toen Lilith vertrok en ziet het helemaal niet zitten om echt in z’n uppie achter te blijven. Want al die beesten zijn lief en alles maar je kunt er niet echt een gesprek mee voeren.

Op weg naar de poort plukt Eva nog snel een appeltje voor de dorst, Adam haalt haar in en is een beetje zenuwachtig. Kort daarna ontdekken ze kou, honger, en alle vleselijke genoegens. Er is spanning, er moet naar eten gezocht worden. Ze jagen en krijgen ruzie. Ze maken het weer goed, heel goed: ze hebben seks. En ze krijgen kinderen. Wonderlijk eigenlijk, dat er in het paradijs helemaal geen kinderen zijn..

De weg terug hebben ze nooit meer gezocht.
En tot op de dag van vandaag gooien de nazaten van Adam en Eva de deur dicht voor Jehova’s Getuigen: niemand met z’n volle verstand wil terug naar de verpletterende oppervlakkigheid van de perfectie.